Ο ΕΧΘΡΟΣ

Ο ΕΧΘΡΟΣ είναι και εσωτερικός. Χειρότερος γιατί αόρατος. Ακατανίκητος γιατί επίμονος. Απατηλός γιατί στα όνειρα πλούσιος. Εχθρός προερχόμενος από τα πρότυπα που υπογείως εμφυτεύονται στο υποσυνείδητο των πολιτών. Το γρήγορο, το εύκολο, το βολικό. Μια φυγόπονη ζωή για μια μοίρα καλύτερη και αραχτή. Και επειδή μονίμως στη στασιμότητα, γι΄ αυτό σε διαρκή αντιπαλότητα με την αληθινή ζωή. Έτσι ένας άνθρωπος σε μια συσκευασία σχιζοφρενή. Από εδώ εσύ. Από εκεί ο σκηνοθετημένος εαυτός σου από τα πλαστικά πρότυπα με τα οποία έχεις αγκαλιαστεί. Έτσι μισείς αυτό το πραγματικό που είσαι εσύ. Έτσι με την ίδια απέχθεια στην εργασία, τις σχέσεις, την καθημερινή συμμετοχή σου. Έτσι χωρίς αυτοεκτίμηση πορεύεσαι, ανοχύρωτος και απροστάτευτος, προς την καταστροφή. Ένα πράγμα μας εύχομαι με το νέο έτος να έρθει. Από την απότομη προσγείωση στην απογείωση την αγωνιστική. Αν τα χάσουμε όλα, μπορεί να κερδίσουμε τη συνειδητότητα τη μοναδική. Η κρίση να είναι δημιουργική!

Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες

"Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες κάποιοι από εμάς αναζητούμε την ευφορία της γιορτής στην υλική της υπόσταση. Νομίζω πως μεγαλύτερη ψυχική ικανοποίηση μπορεί να έρθει, αν στραφούμε στην προσφορά. Καθ' ένας από εμάς έχει κάτι να δώσει στον συνάνθρωπό του που υποφέρει από αρρώστια, από φτώχεια, από μοναξιά, από αποκλεισμό, από έλλειψη προοπτικής και ελπίδας".

Για έτος μεγάλων, τολμηρών και δίκαιων αποφάσεων έκανε λόγο ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. "Το 2010 κάνουμε όλοι μαζί το πρώτο βήμα. Το πιο καθοριστικό βήμα. Θέλουμε το 2010 να αποτελέσει έτος - ορόσημο, έτος μεγάλων, τολμηρών και δίκαιων αποφάσεων, μεγάλων αλλαγών και ανατροπών", τονίζει ο πρωθυπουργός και επισημαίνει ότι "μαζί θα καταφέρουμε να ανοίξουμε ένα νέο, ένα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο κεφάλαιο στο βιβλίο της ιστορίας μας. Την ιστορία καλούμαστε και θα την γράψουμε μαζί, καθημερινά όλοι μας, με καινοτόμες αποφάσεις και νέες επιλογές".

Μέσα στο 2010 θα αρχίσει να φαίνεται φως επισημαίνει ο αρχηγός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς. "Ελπίδα υπάρχει και το ξημέρωμα δεν αργεί" επεσήμανε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

"Μπορούμε" το 2010 και αυτό είναι "θέμα απόφασης και επιλογής σημειώνει η γενική γραμματέας του ΚΚΕ. "Αν ο λαός δεν αποφασίσει να τρομοκρατήσει κυριολεκτικά τους επάνω, τότε είναι βέβαιο ότι αυτοί σαν πραγματικοί τρομοκράτες θα επιπέσουν πάνω στο λαό με τα χειρότερα μέτρα" επισημαίνει στο μήνυμά της η γγ του ΚΚΕ.

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης κάλεσε όλη την πολιτική ηγεσία να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. "Το 2009, είναι σίγουρο ό,τι κάποιοι δεν σας ικανοποίησαν και κάποιοι σας απογοήτευσαν" δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ.

"Στο σημερινό δύσκολο, διεθνές και εσωτερικό περιβάλλον, η ελπίδα βρίσκεται στους καθημερινούς αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας για την βελτίωση των όρων της ζωής τους, στο διαρκή αγώνα για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας δικαιοσύνης, ανεκτικότητας και αλληλεγγύης", τονίζει στο μήνυμά της η ΚΠΕ του Συνασπισμού και εκφράζει τη βεβαιότητα ότι το 2010 θα γίνουν βήματα προς την κατεύθυνση αυτή.

«Σύγχρονη τραγωδία»

«Σύγχρονη τραγωδία», είναι ο τίτλος σχολίου με θέμα την υπερχρεωμένη Ελλάδα και τους πολίτες της, για τους οποίους ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι «υπερχρεώθηκαν γιατί αντάλλαξαν την ‘κουλτούρα της φτώχειας’ με εκείνη της απληστίας».

«Η κατανάλωση κινητήρια δύναμη της κοινωνίας»

Ο συγγραφεας επικεντρώνεται στο πως αυτή η κουλτούρα κατάντησε νοοτροπία: «Η νοοτροπία αυτή εδραιώθηκε από τις αρχές του ’80, όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της τότε ΕΟΚ…Από τότε άρχισε να ρέει το χρήμα στη χώρα και έτσι οι Έλληνες δεν χρειάζονταν άλλο την ‘κουλτούρα της φτώχειας’, αλλά δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ούτε ‘κουλτούρα του πλούτου’: Η κατανάλωση παρέμεινε κινητήρια δύναμη της κοινωνίας και έτσι στα τριάντα περίπου χρόνια που πέρασαν ο δημόσιος τομές τριπλασιάστηκε, διότι οι περισσότερες κυβερνήσεις τον έβλεπαν όχι ως τομέα δημοσίων υπηρεσιών, αλλά ως μια δεξαμενή που προσφέρει ψηφοφόρους. Δηλαδή ο δημόσιος τομέας διαμορφώθηκε σε σύστημα αυτοεξυπηρέτησης που τροφοδοτούνταν από κρατικά κονδύλια. Κράτος και πολίτες ανταγωνίζονταν ποιος θα ξοδέψει περισσότερα.»
Και ο συγγραφέας καταλήγει ότι τους τελευταίους μήνες που τα ελληνικά ΜΜΕ ασχολούνται κατά κόρον με το δημοσιονομικό έλλειμμα η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν είναι αγανακτισμένη για το δημόσιο χρέος, αλλά για την κριτική που ασκείται έξωθεν: «Κάθε φορά που οι Έλληνες αισθάνονται μπλοκαρισμένοι και εγκαταλελειμμένοι καταφεύγουν σε θεωρίες συνομωσίας. Πότε αγανακτούν κατά της κ. Μέρκελ και της ΕΕ, επειδή χρησιμοποιούν το ελληνικό παράδειγμα ως παράδειγμα προς αποφυγήν και θέλουν να μετατρέψουν τους Έλληνες σε πειραματόζωα, όπως λένε, πότε αγανακτούν με τους οίκους αξιολόγησης, το ΔΝΤ κλπ.»
«Υπάρχει όμως και μια σιωπηρή μειοψηφία που εναποθέτει τις ελπίδες της στην παρέμβαση της ΕΕ και του ΔΝΤ για την εξομάλυνση της κατάστασης στην Ελλάδα, διότι αυτή η μειοψηφία έχει χάσει προ πολλού τις ελπίδες της ότι θα καταφέρει η χώρα να βγει μόνη της από την κρίση.»

«Το πάρτι τελείωσε»,

«Το πάρτι τελείωσε», κραυγάζει ο διεθνής Τύπος δείχνοντας την Ελλάδα και τα …τεράστια δημοσιονομικά της χρέη… Σιγά, καλέ! Δεν έχετε ακούσει το ρεφραίν «οι ωραίοι έχουν χρέη»; Εμείς το γράψαμε, για μας και για τα παιδιά μας που γεννιούνται σε τούτη τη χώρα με ένα δεδομένο χρέος στην πλάτη τους!

Και εάν μεν πεθάνει –ο μη γένοιτο- συγγενής σου και σου αφήσει ανεξόφλητα δάνεια και απλήρωτους λογαριασμούς, κάνεις μία αποποίηση κληρονομιάς, στο δικαστήριο, και ξεμπερδεύεις. Με το χρέος του δημοσίου, όμως, τι αποποίηση να κάνεις και σε ποιόν; Γλύτωσε ποτέ κανείς από το δημόσιο;
Θα πληρώσουμε όλοι, θέλουμε δε θέλουμε, δανειστήκαμε δεν δανειστήκαμε! Φτάνει που τα πήρε για λογαριασμό μας (;) το κράτος.
Για λογαριασμό μας τα πήρε, για ποιόν τα ξόδεψε, όμως, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το κράτος έκανε γλέντια με τα τζάμπα λεφτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα κατασπατάλησε δεξιά και αριστερά, εμείς καλούμαστε να πληρώσουμε το λογαριασμό!
Έδινε χρήμα με τη σέσουλα η ΕΕ. Συγχρηματοδοτήσεις από ʼδώ, επιχορηγήσεις από κει. Προγράμματα από τη μία, συγκλίσεις από την άλλη. Είδαμε χρήμα, γυάλισε το μάτι μας. Πέσανε πάνω του οι επιτήδειοι. Νομίζαμε ότι οι κρουνοί της Ευρώπης θα έτρεχαν ασταμάτητα και για πάντα. Και όταν άρχισε να κλείνει η κάνουλα, εμείς εκεί, εξακολουθούσαμε να πηγαίνουμε με τη στάμνα στη βρύση για να γεμίσουμε! Όταν έπεφταν οι δείκτες, εμείς εκεί, τους ανεβάζαμε με «δημιουργική λογιστική»! Όταν άρχισαν οι Ευρωπαίοι να ζητάνε πίσω τα αχρεωστήτως καταβληθέντα, εμείς κάναμε ό,τι κάνει η κότα στην άκρη του γκρεμού. Δηλαδή την …πάπια!
Απορούμε μετά πως γεμίσαμε μιζαδόρους, κομπιναδόρους και αεριτζήδες. Μα με τόσο τζάμπα χρήμα και με τέτοια ανημποριά του κράτους να ελέγξει τα κοινοτικά κονδύλια, που πάνε και γιατί, αν ξοδεύονται για την ανάπτυξη ή αν καταλήγουν σε τσέπες ορισμένων, το πάρτι ήτανε φυσικό να γεμίσει με ακάλεστους…

Και τώρα; Τώρα ή θα πληρώσουμε ή θα πατώσουμε. Δηλαδή πάτο είμαστε, αλλά επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία λέμε μπας και μπορέσουμε έστω στο «και πέντε» να περισώσουμε τουλάχιστον την λαβωμένη μας υπόληψη. Διότι κατά που πάει το πράγμα, σύντομα όχι μόνο δεν θα μας ενισχύουν πλέον οι Ευρωπαίοι, ούτε καν θα μας δανείζουν!

Και τότε θα κηρύξουμε πτώχευση! Για να το αποφύγουμε, πρέπει να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι. Να λάβουμε επώδυνα οικονομικά μέτρα. Έλα, όμως, που προεκλογικά έπεσε η υποσχεσιολογία σύννεφο! Ποιος θα αναλάβει τώρα να ανατρέψει τις υποσχέσεις που αφειδώς σκορπούσαμε, να πάρει πίσω όσα με λόγια μοιράζαμε, από μία τσέπη άδεια και τρύπια; Ποιος;
«Το πάρτι τελείωσε», αυτό είναι βέβαιο. Και μείς, κρατώντας ακόμη το άδειο ποτήρι του ουίσκι στο χέρι, καπνίζοντας αρειμανίως σε χώρους που απαγορεύεται το κάπνισμα, κατηγορούμε ο ένας τον άλλο. Έτσι, όμως, ούτε το ποτήρι γεμίζει ούτε λύνουμε κανένα πρόβλημα…Απλώς, ανακυκλώνουμε τα πάθη μας…
TO VELOS

Mια αξιοπρόσεκτη και ζωντανή νεολαία.

Ακούγεται συχνά ότι η σημερινή Νεολαία έχει «παραστρατήσει», τεμπελιάζει, αδιαφορεί, δεν εφοδιάζεται για το μέλλον της. Δεν θρησκεύεται, δεν είναι κοντά στην οικογένεια, δεν έχει πατριωτισμό, δεν σπουδάζει, ενδιαφέρεται μόνο για να «καλοπερνάει», ζει με τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς. Ακούγεται μια σειρά κατηγοριών, που φτάνουν μέχρι του βαθμού της αδικίας, που δεν αποδίδουν την πραγματικότητα.

Από ό,τι ακούμε από τους μεγαλύτερούς μας, τα ίδια ακουγόντουσαν και για τις προηγούμενες γενιές. Ζώντας μέσα στα νέα παιδιά, παρατηρώ ότι σχεδόν όλα έχουν ανησυχίες για το μέλλον τους. Φροντίζουν για αυτό, εργάζονται όσο μπορούνε. Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της οικογένειας, συμμετέχουν στα θέματα, τα προβλήματα και συμβάλλουν στη λύση τους. Μιλάνε και νοιάζονται για τα εθνικά μας θέματα.
Όλα στο μέτρο των δυνατοτήτων και των γενικότερων συνθηκών της σημερινής ζωής. Μπορεί να μην πηγαίνουν κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, αλλά δεν είναι αποκομμένα από το Χριστιανικό θρησκευτικό συναίσθημα. Μπορεί να μην απειλούν όποιον επιβουλεύεται την ακεραιότητα των συνόρων της Πατρίδας μας, αλλά δεν διανοούνται αν χρειασθεί να μην την υπερασπισθούν με θυσία. Μπορεί να μην ανταγωνίζονται τους ξένους που εισέρρευσαν στην Ελλάδα μας σε κάθε είδους εργασία, αλλά δεν είναι φυγόπονα. Μπορεί να μην φοιτούν στα Πανεπιστήμια καθημερινά, όπως θα έπρεπε - κι αυτό εξαιτίας και άλλων λόγων - αλλά δεν εγκαταλείπουν τις σπουδές τους. Γενικά έχουμε μια θα έλεγα πολύ αξιοπρόσεκτη και ζωντανή νεολαία. Ανήσυχη, χαρούμενη, δημιουργική. Υπολογίσιμη και αξιόπιστη. Πολλές φορές αντιδραστική, ακόμα και σε ανεπίτρεπτο βαθμό. Βεβαίως συζητάνε περιττά πράγματα στα μπαρ και χορεύουν ανέμελα στα κέντρα διασκεδάσεως. Ξενυχτάνε και υπερβάλλουν σε όλες τις εκφάνσεις, αλλά τότε δεν θα ήμασταν νέοι. Γεμίσαμε όμως κι αυτές τις Γιορτές των Χριστουγέννων τους ναούς. Χαρήκαμε το σπίτι με τις οικογένειές μας. Δεχτήκαμε φίλους και συγγενείς. Αλλά βεβαίως και μιλήσαμε υπερβολικά στα κινητά μας τηλέφωνα και φροντίσαμε ακόμη περισσότερο το ντύσιμό μας. Και δεν ξεκολλήσαμε από τις οθόνες των υπολογιστών μας. Όμως χαρίσαμε και δεχτήκαμε δώρα, δώσαμε και πήραμε ζωή και χαρά από τις Γιορτές. Μετέχει ενεργά και ποικίλα, ακούραστα με πνεύμα προόδου, η Νεολαία μας στην προσπάθεια για τη βελτίωση του τρόπου ζωής, στην προς το καλό εξέλιξη της Κοινωνίας μας. Αγωνίζεται με ειρηνικά μέσα για να φτάσουμε σε ένα Κόσμο που να είναι συνεχώς ευχάριστος. Όπως αυτές οι μέρες οι γιορτινές, που περνάμε κάθε χρόνο τις ίδιες ημερομηνίες. Και μαζί με τις ενέργειες και η εγκάρδια Ευχή για ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.

Σταλινισμός που αποτρελάθηκε

Πριν από λίγες ημέρες ο «Ριζοσπάστης» διακήρυσσε στο πρωτοσέλιδό του ότι «η βελτίωση της ζωής του λαού δεν γίνεται με την αντιμετώπιση της διαφθοράς» (16/12/2009). Χθες κατήγγειλε σε πηχυαίο τίτλο την κυβέρνηση ότι «στήνει χαφιέδικους μηχανισμούς με πρόσχημα την εγκληματικότητα» (22/12/2009). Αύριο -ποιος ξέρει; - μπορεί το ΚΚΕ να κατέβει σε κοινή πορεία με τους αντιεξουσιαστές για την «άμεση απελευθέρωση» των συλληφθέντων για ληστείες τραπεζών. Ο ανορθολογικός κατήφορος δεν έχει τέλος. Στο παράλληλο σύμπαν που ζει η ηγεσία του ΚΚΕ, η λογική είναι παράλογη και ο παραλογισμός λογική. Ακόμη ο «αστυνομικός της γειτονιάς» είναι για τον «Ριζοσπάστη» «χαφιέδικος μηχανισμός» που έχει πραγματικό στόχο «να χτυπηθεί η λαϊκή πάλη και ριζοσπαστικοποίηση».
Το «εθνικό πρόγραμμα προστασίας κρίσιμων υποδομών» είναι επίσης «ύποπτο» διότι (αντιγράφουμε): «Στην κατηγορία των υποδομών ζωτικής σημασίας μπορούν να συμπεριληφθούν μια σειρά δημόσιων ή ιδιωτικών επιχειρήσεων. Γιʼ αυτές προτείνονται διαρκή μέτρα ασφαλείας, τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσουν και “απειλές” από εργατικές κινητοποιήσεις.» Οπως διαβάζουμε στο ίδιο ρεπορτάζ η δήλωση του κ. Χρυσοχοΐδη περί «επαναστατικού ταμείου το οποίο συγκεντρώνει λεφτά για να αγοράζονται “καθαρά όπλα”» έγινε «με προφανή την πρόθεσή του να αμαυρώσει τη μαζική λαϊκή επαναστατική πάλη».
Η εύκολη εξήγηση γιʼ αυτή τη διολίσθηση του ΚΚΕ σε όλο και πιο ανορθολογικές θέσεις, είναι αυτή που θα έλεγε ο Βρετανός πολιτικός Φίλιπ Σνόουντεν: «Πρόκειται περί μπολσεβικισμού που αποτρελάθηκε». Η πραγματική απάντηση πρέπει να έχει να κάνει με τις εσωκομματικές διεργασίες εντός του κόμματος (είναι πολλοί αυτοί που δεν καλοβλέπουν τη σεχταριστική τακτική της κομματικής ηγεσίας) συν την προσμονή ότι η οικονομική κρίση της χώρας αποτελεί ευκαιρία για την «όξυνση των ταξικών αντιθέσεων» και «το δυνάμωμα της ταξικής πάλης».
Στην ουσία η ηγεσία του ΚΚΕ σπεκουλάρει στη διόγκωση της κρίσης για πολιτικά οφέλη. Επιχειρεί να «μεγαλώσει τα αδιέξοδα» όχι για να αποδείξει ότι το ΚΚΕ μπορεί να τα πάει καλύτερα, αλλά ότι ο καπιταλισμός τα κάνει χειρότερα. Δεν έχει πολιτική πρόταση εξόδου από την κρίση, κυριαρχεί το γινάτι της δικαίωσης των ελπίδων που η ζωή απέδειξε ότι ήταν φρούδες. Στη διάχυτη παραβατικότητα που ταλαιπωρεί τους πολίτες προσθέτουν κι άλλη με καταλήψεις δημόσιων υπηρεσιών, πανεπιστημίων, ακόμη και στούντιο καναλιών. Αντιτίθενται σε κάθε πρόταση καταπολέμησης της εγκληματικότητας, όχι γιατί πάσχουν από σύνδρομο καταδίωξης, αλλά γιατί πιστεύουν ότι κάθε βελτίωση της καθημερινότητας του πολίτη, έρχεται σε αντίθεση με τον βασικό τους στόχο. Η μεγιστοποίηση της μιζέριας του ελληνικού λαού θεωρείται πλέον ενδιάμεσο στάδιο στην πορεία προς τον σοσιαλισμό.
Το ΚΚΕ βιώνει το σοκ της ήττας και γιʼ αυτό καιρό τώρα ετεροπροσδιορίζεται. Δεν έχει πλέον αναφορά τις ανάγκες του λαού. Θεωρεί τον καπιταλισμό, την Δύση, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη ως εξ ορισμού απάνθρωπα συστήματα και με βάση αυτή την πίστη άρχισε να προσδιορίζει την πολιτική του στάση. Το πρόβλημά του είναι η προς δυσμάς μυωπία, η δαιμονοποίηση κάθε πτυχής της Δύσης και η ενδόμυχη πεποίθησή, ότι «πού θα πάει; Θα καταρρεύσει».